İki buçuk saat sonra, 00:42'de, eksiksiz bir kayıt sistemi vardı: telefonda bir Gün Defteri (kilometre, benzin, şarj, mola, not, yolculuk); OBS'yi kontrol eden, sağlığını ölçen, sahneleri hazırlayan, kaydı başlatıp intro'yu oynatan tek tuşlu DRIVE akışı; bitiş kilometresini hatırlatıp outro'yu oynatan STOP akışı; ekrandaki rozeti değiştiren Uber, Lyft, DoorDash ve Uber Eats tuşları; her olayın yedi dilde sağ konsola ve altyazıya düşmesi; Siri kısayolları; ilk insan dokunuşuna binen sensör beslemesi ve başka bir yapay zekâ oturumu sıfırdan okusun diye yazılmış bir kural dosyası.

Yol boyunca yapay zekâ bir yanlış cevap verdi ("AirPlay yalnız yerel ağda çalışır"), insan düzeltti, makinede doğrulandı, hata kabul edildi. Her kararı insan verdi: canlı yayın yerine kayıt, maskeleme sonradan, ekranda asla müşteri adı ve adresi olmaması, OBS'nin düzgün kapatılıp asla öldürülmemesi, tamamen İngilizce bir arayüz.

Asıl mesele insan tarafı. Muaz'ın kendi sözleriyle: "Millet YouTube'da hayali yapay zekâ hikâyeleri yapıp para kazanıyor; ben yapay zekâ ile yaşıyorum ama sürünüyorum." Bu hikâyede hayal yok: gerçek bir gece, gerçek bir kayıt, gerçek bir araba. Yapay zekâ araç; direksiyondaki insan. Hikâyenin tam metni muazturkyilmaz.com'da; video Fusion Analysis kanalında.

Tam metin: https://www.muazturkyilmaz.com/ · Kanal: Fusion Analysis (YouTube)