İki Amazon linki gönderdim. Biri yenilenmiş bir ThinkPad, diğeri bir Chromebook. Soru basitti: hangisini alayım?

Chromebook ilk turda elendi — 4 GB bellek, 32 GB depolama. Bir yapay zekâ modeli o makineye sığmaz bile. Kolay karar.

Sonrası kolay olmadı.

ThinkPad X13 makul görünüyordu: 359,55 dolar, 16 GB bellek. Ama ekranı 1366x768'di ve belleği anakarta lehimliydi. Yani aldığın gün ne ise, üç yıl sonra da o.

Böylece masaüstüne geçtik. 279,99 dolarlık bir HP EliteDesk. Altı çekirdek, genişleyebilir bellek, ekran kartı yuvası. Mantıklıydı.

Sonra "yerel yapay zekâ" dedim. Rakamlar değişti. Model dosyaları belleğe sığmalı; 6 GB'lık bir kart 8 milyarlık modeli zar zor alıyor, 12 GB'lık kart 14 milyarlığı rahat çalıştırıyor. Bütçe 1.129 dolara çıktı.

Sonra "video üreten model" dedim. Rakamlar yine değişti — video modelleri 16, hatta 24 GB istiyor. 2.196 dolarlık makineler konuşulmaya başlandı.

Ve tam o noktada yapay zekâ bana şunu söyledi: "Sende zaten Kling var ve çalışıyor. 800 dolar fazla ödeyip, halihazırda sahip olduğun şeyin daha kötüsünü kuracaksın."

Kendi önerisini geri çekti. Bu, konuşmanın ilk dönüm noktasıydı.

Bu arada 1.399,99 dolarlık bir makine önerilmişti. Başlıkta "Intel Core i7" yazıyordu. Varyant seçicide gerçek model görünüyordu: i7-4770. 2013 çıkışlı.

On iki yıllık bir işlemciye 1.400 dolar.

Aynı ilanın puan dağılımına baktık: ortalama 3,7 yıldız. Ama dağılım şöyleydi — yüzde 54'ü beş yıldız, yüzde 23'ü tek yıldız. Ortalama, gerçeği gizliyordu. Bir yorum, tam da alacağımız modeli anlatıyordu: kutudan çıkmadı, müşteri hizmetleri bir ay dönmedi, üç hafta sonra diski arızalandı.

İkinci geri çekme.

Konuşmanın ortasında şunu yazdım: Ben elimdeki MacBook ile zaten yapay zekâ kullanıyorum. YouTube yayını yapıyorum. OBS yayını yapıyorum.

Yapay zekâ o ana kadar bana bir ihtimal için makine seçiyordu. Oysa ortada işleyen bir üretim vardı: yedi dilde iki yüz yirmiden fazla yazı, üç kanalda OAuth jetonu, bir film projesi, bir muhasebe sistemi.

Bunların hiçbirini bilmiyordu.

Sonra donanıma baktı. Gerçek rakamlar şunlardı:

MacBook: Apple A18 Pro, altı çekirdek, 8 GB bellek, 238 GB diskin 119'u dolu. Surface: Intel Atom x7-Z8700, 2015 tablet işlemcisi, 3,9 GB bellek.

Yedi dilde yayın yapan bir operasyon, 8 gigabaytlık bir makinede yürüyordu.

Sonra tek bir cümle yazdım:

Dört bağlantı. İki port.

Aylardır beni yavaşlatan şey buydu. İşlemci değildi, bellek değildi, ekran kartı hiç değildi. MacBook'ta yeterli fiziksel port yoktu ve taktığım çoğaltıcı, yük altında cihazları düşürüyordu.

Bir buçuk saat boyunca 2.196 dolarlık ekran kartları konuştuk. Cevap, ucuz bir iş laptopunun arkasındaki iki USB-A portuydu.

Sipariş ettiğim iki makine:

• HP ProDesk 600 G5 — altı çekirdek, 32 GB bellek, 1 TB disk. Ev motoru. 587,59 dolar.

• ThinkPad T14 Gen 2 — dört çekirdek, 16 GB, iki USB-A, iki USB-C, HDMI. Araba makinesi. 559,35 dolar.

Toplam 1.146,94 dolar. Bir saat önce önerilen tek makine, vergiyle 1.694 dolardı.

Yapay zekâ yanlış cevaplar vermedi. Her adımda, elindeki bilgiyle doğru olanı söyledi. Sorun, elindeki bilginin eksik olmasıydı — ve bunu bilmemesiydi.

Hafızasız bir zekâ, doğru cevabı verir. Yanlış soruya.